Tale Of Destiny

คืนวานมีโอกาสเดินเข้าร้านอาหาร 2 ร้าน

ร้านนึง สวย สะอาด บรรยากาศดี ดนตรีเพราะ(แถมเด็กเสิร์ฟยังน่ารักอีกต่างหาก..กึ๋ยส์ๆๆ)

แต่แปลกอาหารกลับไม่ค่อยอร่อย..

จิ้มกินได้สอง-สามคำลิ้นก็บอกว่าพอเหอะ เอาไว้กลับไปกินอาหารญี่ปุ่นที่บ้านดีกว่า(มาม่า)

ขับรถมาได้ซักพักท้องเริ่มทะเลาะกับสมอง ได้ยินเสียงท้องมันบ่นว่า "หิวโว้ย.."

แต่สมองบอกว่า"ทนหน่อยซิวะ..เดี๋ยวก็ถึงบ้านแล้ว"

เถียงกันไปเถียงกันมาอยู่พักนึง สุดท้ายท้องชนะ เลยเลี้ยวรถเข้าจอดข้างทางหน้าร้านๆนึง

ลักษณะภายนอกช่างแตกต่างจากร้านที่เพิ่งเดินออกมาเมื่อกี้สิ้นดี

เป็นร้านเพิงไม้เก่าๆ มีโต๊ะไว้รองรับลูกค้าประมาณ 4 โต๊ะ

พ่อครัวกับเด็กเสิร์ฟอยู่ในร่างเดียวกันคือคุณลุงท่าทางใจดีคนนึง

ส่วนลูกมือก็ไม่ต้องไปนำเข้าจากประเทศเพื่อนบ้านที่ไหน ภรรยาคุณลุงนั่นแหละ

กวาดสายตามองไปทั่วร้านประมาณ 10 วินาที ได้ยินเสียงสมองเริ่มบ่นกระปอดกระแปดว่า "คิดได้ไงมานั่งร้านแบบนี้ร้านเมื่อกี้สวยเลิศเลอเพอร์เฟ็คยังกระเดือกไม่ลง แล้วร้านเก่าๆซอมซ่ออย่างนี้จะกินได้ไม๊เนี่ย"

สั่งอาหารไปสองอย่าง(ไม่กล้าสั่งเยอะแบบว่าไม่ค่อยแน่ใจในความอร่อย..)

คุณลุงใจดียกอาหารมาวางตรงหน้า..

ดูจากหน้าตาเข้าท่าทีเดียว..

ลองชิมดูดิ..

เฮ้ย..อร่อยว่ะ..

ทานไปได้ซักสอง-สามคำ ทัศนคติเริ่มเปลี่ยนไป

กวาดสายตามองดูร้านของคุณลุงอีกครั้ง..

เริ่มเห็นความน่ารักซ่อนอยู่ตามส่วนต่างๆของร้าน

.

.

ถึงมันจะเป็นเพิงไม้เก่าๆแต่โต๊ะทุกตัว ช้อนทุกคัน..ไม่มีคราบสิ่งสกปรกให้เห็น

ถึงแม้ร้านคุณลุงจะไม่มีเด็กเสิร์ฟน่ารักๆให้เจริญหูเจริญตาแต่สิ่งที่ทดแทนกันได้คือความซื่อและจริงใจ..คำว่า"ทานได้ไม๊ลูก"ฟังดูเพราะกว่า"รับเบียร์เพิ่มไม๊คะ"อีกจริงไม๊..

ร้านแรกผมต้องใช่แบงก์สีม่วงสองใบเพื่อแลกกับความรื่นรมย์ชั่วครั้งชั่วคราว

แต่ร้านที่สองผมเสียแบงก์สีแดงเพียงหนึ่งใบแต่สิ่งที่ได้กลับมาคือความจริงใจและอาหารอร่อยระดับเทพ

.

.

พอท้องอิ่มสมองเริ่มคิดเรื่อยเปื่อย.

รึมันเหมือนกับคนเราที่ไม่ควรรีบตัดสินใครจากรูปลักษณ์ภายนอก..

คงต้องลองเอาตัวไปขลุกคลุกคลีตีโมงซักพักนึงถึงจะรู้ว่าเค้าคนนั้นเป็นคนยังไง..

.

.

บางทีสิ่งที่ใช่อาจไม่ได้ลอยอยู่บนฟ้า..